3.8.13

Ճամփեզրի ծառը

/«Կիսատներս» շարքից/

Ով հոգնած էր, նստեց իմ ստվերում
Ով սոված էր, քաղեց, կշտացավ
Ով սրտին ցավ ուներ լսեցի
Ասեցին, անցան, գնացին…

Ես էլի մենակ մնացի…

1.8.13

/«Կիսատներս» շարքից/

***
Երբ մի օր դուռդ կբացես,
Որ մաքրես հոգուդ սենյակը,
Կթափես ցեցոտված ողջ հնոտին,
Ու... ոչինչ չի մնա տակը...

28.7.13

(«Կիսատներս» շարքից)

Նա արևի հետ էր      
Խաղ ըսկսել,
Բայց չգիտեր, որ
Արևը ներսից
Պիտ ծագեր այսօր
Ու կուրծքը պատռեր…

3.5.13

Մարգարեական


/«Կիսատներս» շարքից/

Երբ մի օր դուռդ կբացես,
Որ մաքրես հոգուդ սենյակը,
Կթափես ցեցոտված ողջ հնոտին,
Ու... ոչինչ չի մնա տակը...

4.1.13

Ծառը...


Մենության մեջ կանգնած է նա՝
Չոր ու դալուկ ճյուղերը իր երկինք ցցած:
Ոչ ոք չկա, ոչինչ չկա, մենակ է նա
Տերև չունի, շվաք չունի, ո՞վ մոտ կգա....

Ոչ մի անցորդի չի հրապուրում,
Ոչ ոք չի գալիս նրան տեսության,
Առաջվա կյանքը այսօր չի խնդում,
Այսօր նա չոր է, այսօր ծեր է նա:

Շիվերը նրա պտուղից բուսած,
Սնված մայրական քաղցր սնունդով,
Հեռու են քաշվել իրենց դալարած
Ծաղկած ճյուղերը մի կողմ պահելով:

Գոնե հով արեք ձեր մորը սիրող,
Ճյուղերով նրա քրտինքը սրբեք,
Չէ՞ որ մարմինը արևից այրվող
Ձեզ սնելով է այսպես չորացել:

Քանի՜ գարուն է, նա էլ չի ծաղկում,
Վերջին գարունն էլ գուցե չտեսնի,
Կջարդվի մեջքը մի անփույթ քամուց
Քարե ծանրությամբ կընկնի գետնին:

Կգտնի մի ծեր փայտահատ նրան,
Որախ ու զվարթ իր տուն կտանի,
Ուր կացինը սուր միայնակ ծառի
Ճակատագիրը կվերջաբանի....