7.4.11

Պատկերասրահի բնակիչը....


Խելառ հուշերս
Չեն թողնում երբեք
Որ քեզ մոռանամ.
Պատեհ, անպատեհ
Պատկերդ բերում,
Աչքերիս առաջ
Պատին են կախում...

Ու թվում է ինձ,
Որ արդեն վաղուց
Ապրում եմ ես քո
...Ցուցասրահում...


Միայնությունս...
Ցուցասրահիդ
Պատերի ներքո,
Կամ նկարներիդ
Շրջանակներում
Մի տեղ մոլորվել
Պառկել քնել է...

Ու ես մենակ եմ
Իմ անմիայնակ
Միայնության մեջ...

Մնամ ի՞նչ անեմ...
Դուրս գամ մարդամեջ....

06-07.04.2011 

3.4.11

***

Ինչ էլ որ անեմ,
ինչքան էլ ջանամ,
Ամենածանր բեռը
Ուսերիս`
Հոգսերս են,
մեկ էլ...
Հոգսերից հոգնած
Սուղ միջոցներս....

03.04.2011թ.

25.3.11

Հայկուներ

***
Երեկ աղոթք արի,
Քեզ չհասավ ձայնս:
Ո՞ւմ երկնքում էիր…

***
Երեկ հիվանդ էի,
Ձեռքդ ճակատիս լիներ`
Մեկեն լավանայի...

***
Դուռս թակեցին,
Վախից թախտի տակ մտավ
Մենակությունս...


22.3.11

«Խնամիները...»


Շրջանից կողքի գյուղ եկած մեխանիկ-կոնբայնավարը այցել էր գյուղ, ու դաշտում աշխատող աղջիկներից մեկին հավանել:
Կողքին կանգնած Մասխարա Սարգսին հարցրել էր.
- Եղբայր ջան էն հուրի-փերին ու՞մ աղջիկն է:
Սա էլ տարել-բերել էր թե.
- Նախագահ Գառնիկի:

Երիտասարդը ոչ էս, ոչ էն, բռնել խաբար էր արել տուն, թե եկեք հարս ուզելու: Երկու օր անց հարազատների դելեգացիան եկել, գնացել էր կոլտնտեսության դաշտերը, գործ անող հարս ու կանանց մեջ գտան իրենց ապագա հարսին, տեսել, հավանել, ու հորեղբորը երեկոյան գործուղել էրին շրջկենտրոն մատանի բերելու:

Հաջորդ երեկոյան հորեղբոր հետ գյուղ էր եկել նաև Գառնիկենց ցեղի զարմիկներից մեկը, որպես բարեխոս: Սպասել էին մինչև երեկոյան աշխատանքներն ավարտվի ու գնացել Գառնիկենց տուն:

Գառնիկն իր հարազատին տեսել, սուփրեն բացել ու քեֆ էր կազմակերպել: Ոչ հարցրել էր, թե հետիններն ով են, ոչ էլ ինչի համար են էկել: Ղոնախն Աստծունն է:

Երեկոյան մի ժամի, երբ քեֆները լավացել էր, հյուրերը սկսեցել էին կամաց-կամաց խոսք բաց անել.
- Գառնիկ ջան շատ շնորհակալ ենք, աստված մեկդ հազար անի, բայց մի խնդրանքով ենք քո դուռն էկել:
Գառնիկն էլ թե.
- Բարին եք էկել, ասեք, տեսնեմ, ձեզ ինչով օգտակար լինեմ:
Թե բա.
- Էկել ենք քեզ խնամիանանք:
- Ո՞նց խնամիանանք:
- Դե ուզում ենք աղջկադ հարս տանենք:
- Լավ եք անում, բայց ես նշանելու աղջիկ չունեմ, իմ աղջիկը դեռ քյորփա է:
- Ո՞նց է քյորփա, ախր էսօր ենք դաշտում գործ անելիս տեսել, արդեն հասա՜ծ աղջիկ է:

Գառնիկը լռել, բեղի տակին խնդացել էր ու.
- Ազնի՜վ, հլա ներս արի, - ու երբ Ազնիվն եկել էր ներս, հարցրել էր,- էս աղջկա՞ս եք հավանել:
- Հա, Գառնիկ ջան:
- Տարե՛ք, տղերք ջա՛ն, հալա՜լ լինի, մենակ ինձ էլ մի կնիկ բերեք, որ երեք էրեխուս մերություն անի....,- ապա շուռ էր եկել իր բարեկամին,- քյոփողլու շա՛ն որդի, սրանց առ, ու շառդ քաշի ստեղից, թե չէ ոտնատակ կտամ:

«Խնամիները» պոչները քաշած գիշերով հազիվ փախել էին գյուղից....

9.3.11

***

Տեսնում եմ անվերջ
Քեզ դերում անպոչ գդալի`
Կյանքիս ղազանի մեջ....

Վկա փոթորկված իմ շիլան.
«Կպել» է կյանքս տակից,
Հանգի՜ստ թող մտքերս հոգնած,
Վառածս չելնի հատակից...